Stories

In het Brusselse Jubelpark liep van 25 mei tot 30 juni 1946 de tentoonstelling “Hitleriaansche gruwelen”. Deze rondreizende tentoonstelling was reeds in Parijs en London te zien geweest en was het werk van Jacques Billiet, hoofd van de Franse “Service d’information des crimes de guerre”. In België kwam ze onder de hoede van het ministerie van Wederopbouw en stond Solidariteit (een deel van de verzetsorganisatie het Onafhankelijkheidsfront) in voor de uitvoering. Na Brussel was de tentoonstelling in verschillende Franse steden te zien.

Na 125 jaar een stempel te hebben gedrukt op het Antwerpse perslandschap, komt er in 2022 een einde aan De Nieuwe Gazet. De krant maakt nu een geïntegreerd deel uit van Het Laatste Nieuws, ooit een grote rivaal, later een partner. Dit stuk behandelt de periode 1897-1938, een tijdskader waarbinnen De Nieuwe Gazet een onmiskenbare opiniërende en mobiliserende rol heeft gespeeld.

Op 28 mei 2002 werd de wet betreffende euthanasie afgekondigd. Onderstaande tekst geeft enkele krachtlijnen weer over de belangrijke rol van de liberalen bij de totstandkoming ervan.

Julius Hoste jr. voert tussen 1919 en 1949 briefwisseling met Willemsfondser Richard Maerten. Ze wisselen van gedachten over de Vlaamse beweging en het liberalisme. De brieven vormen een bijzondere inkijk in het gedachteleven van Hoste.

Wie het woud van de politiek wil doorwandelen, kan maar beter een gids met zich meebrengen. De PVV heeft dit in de jaren zeventig goed begrepen. De partij doet in deze periode een beroep op een knaagdier met pluimstaart om de politieke paadjes te effenen.

Omer Vanaudenhove ontpopt zich tijdens zijn periode op Openbare Werken tot een dynamische minister die ambitieus is, op lange termijn denkt, recht op zijn doel afgaat en zijn charisma, autoriteit en invloed inzet om medewerkers, parlementsleden en de bevolking mee te krijgen in zijn plannen. Een overzicht in beeld van twaalf kleine en grote ‘omerische werken’¹.

Op 20 november 1929 krijgt de liberale Senaatsvoorzitter Charles Magnette algemeen applaus vanop de banken van de Senaat. Enkele dagen later krijgt hij de wind van voren in de wallingantische pers. De reden? Een halve toespraak in het Nederlands.

‘En dan was er nog de stunt met het bankbiljet van 1.000 fr. waarop Lefèvres onvriendelijk hoofd figureerde en dat wij als verkiezingsgadget in de strijd gooiden’¹, vertelde Omer Vanaudenhove jaren na de feiten vol enthousiasme over de PVV/PLP-campagne voor de parlementsverkiezingen van 1965. In 1967 had hij zelf prijs.

Bij tijdgenoten roept de figuur van Hilaire Lahaye enkele vaste associaties op: de eigenzinnige West-Vlaming die zijn eigen weg ging en niet altijd in de pas van de liberale partijtop liep, zijn ultraleopoldisme tijdens de koningskwestie, zijn voorliefde voor de jacht, de duivensport en de hanenkampen, die hij fanatiek verdedigde. Of andere dossiers waarin hij zijn tanden zette, zoals doping in de sport, hervormingen van het kiessysteem, de grensarbeid of nog openbare werken. Maar misschien wel de grootste constante uit zijn hele politieke loopbaan is zijn grote betrokkenheid met en passie voor (Belgisch) Congo en bij uitbreiding Afrika.

In 1870 verheft koning Leopold II advocaat, liberaal politicus en zakenman Charles Liedts tot baron. Met een handgeschreven briefje vertelt Liedts het hele verhaal aan zijn nazaten.

Dit jaar, op 7 mei om exact te zijn, is het 50 jaar geleden dat de Vlaamse PVV zijn eerste “Statutair en Doctrinair” congres afrondde, de ideale gelegenheid om terug te blikken op de betekenis ervan.

Milieu is een niet meer weg te denken politiek thema. In België is Karel Poma (1920-2014) een toonaangever in het milieudebat. In 1977 schrijft hij hierover het volgende: “Jarenlang hebben wij tegen het tij in moeten roeien. (…) Onze strijd was er één van vallen en opstaan”.

’Van ’t ongediert der papen, Verlost ons Vaderland’. Het zijn twee overbekende regels uit het Geuzenlied op tekst van Julius De Geyter, dat lang het ‘lijflied’ van de Belgische liberalen is. Het beroert de gemoederen en leidt tot parlementaire debatten. Zelfs een vraag erover in een televisiequiz veroorzaakt een polemiek.

“Wij zijn zeker dat nu in den ministerraad een man van de daad zit, die de Antwerpsche en de Belgische belangen verdedigen zal. Spreker hoopte dat het nageslacht Léon Dens zal noemen neven Jan Van Ryswijck, Louis Franck, Ed Pecher nevens al de groote Antwerpsche Staatlieden”.¹

Op 30 juni 1960 wordt Congo onafhankelijk. De liberale Kamervoorzitter Paul Kronacker en de liberale minister Omer Vanaudenhove wonen de onafhankelijkheidsplechtigheid in Leopoldstad bij en zijn er samen met onder anderen CVP-premier Gaston Eyskens getuige van de beruchte toespraak van premier Patrice Lumumba.

Op 7 april 1950 lanceert de tweeëntwintigjarige Willy De Clercq zijn politieke carrière met een toespraak op het congres van de Landsraad van de Liberale Partij. In volle Koningskwestie houdt hij er als afgevaardigde van de Gentse afdeling van het Liberaal Vlaams Studentenverbond (LVSV) – en tot verrassing van velen – een anti-leopoldistische toespraak.

De parlementsverkiezingen van 13 oktober 1985 zijn een groot succes voor de Brusselse PVV’ster Annemie Neyts-Uyttebroeck, met dank aan wat Guy Verhofstadt in 2003 ‘de zowat meest originele campagne van de eeuw’ noemt.

Het is dit jaar 201 jaar geleden dat de eerste Franse Keizer, Napoleon Bonaparte overleed. Het leven van Napoleon leest als een Griekse tragedie. Zijn relatie met Joséphine (en later nog vele andere vrouwen), zijn verbanning naar Elba en daaropvolgende ontsnapping en nederlaag bij Waterloo, en zijn uiteindelijke verbanning naar Sint-Helena zitten genesteld in het collectief geheugen van elke Fransman. Liberas bewaart in zijn collectie een opmerkelijk stuk dat verband houdt met het leven (of eerder de dood) van le petit caporal.

Een Spitfire jachtvliegtuig in de Antwerpse Grand Bazar en een V2 raket op de Groenplaats. Geen alledaagse gezichten, maar dit waren slechts twee van de meest opzienbarende items in de oorlogstentoonstelling die in juni 1945 in de Scheldestad plaatsvond. De tentoonstelling was georganiseerd door de Afdeling psychologische oorlogvoering (PWD) van het Opperbevel van de Geallieerde Strijdkrachten in Europa (SHAEF), in de eerste plaats met propagandadoeleinden.

De geschiedenis van de Fanfare De Jonge Denderlingen toont een grote verwevenheid tussen het (culturele) verenigingsleven en het politieke leven.