Stories

In haar programma voor de parlementsverkiezingen van 26 juni 1949 belooft de Liberale Partij een vermindering van de directe belastingen met 25 %, in de hoop hiermee de rijkere burgerij en de middenstand aan te spreken. De liberalen halen bij deze verkiezingen 15,2 % voor de Kamer, een grote vooruitgang ten opzichte van de 8,9% bij de vorige verkiezingen van 1946. Op 11 augustus, na twee jaar oppositie, treden ze toe tot de rooms-liberale regering Gaston Eyskens I.

Op 26 april 1953 wordt kersvers Oostends burgemeester Adolphe Van Glabbeke gehuldigd in zijn stad. Op het programma onder andere een optocht, een academische zitting en de overhandiging van een portret door schilder Jean Maillard. Naast het schilderij krijgt Van Glabbeke nog een extra attentie: een album met een twintigtal potloodtekeningen van hemzelf als redenaar.

In tegenstelling tot vandaag, verschijnen er in de negentiende eeuw tal van zuilgebonden dagbladen. Eén ervan is het liberale dagblad La Flandre Libérale, dat bewaard wordt bij Liberas.

Antwerpen en zijn Schelde. De Schelde en de Linkeroever (Sint-Anneke) zijn zowel voor de Antwerpenaars als voor de Antwerpse elite (het Kursaal en de jachtclubs) een trekpleister. De watersport geeft aanleiding tot de oprichting van roeiverenigingen, met een burgerlijk karakter. Heel wat (bestuurs)leden zijn liberalen, die elkaar ook ontmoeten in de politiek en het bedrijfsleven: het roeien is voor hen een combinatie van sport en society.

Decennia lang trokken straatzangers of marktzangers doorheen het land. Met volkse teksten en eenvoudige, herkenbare melodieën brachten zij in hun liederen nieuws al dan niet overgoten met een sausje drama en romantiek. Met de komst van de massamedia verdwenen de straatzangers letterlijk van het toneel. Verhalen over moord en brand bracht de populaire pers even bloemrijk en aan een hoger tempo dan de zangers hun liedjes konden schrijven. In de loop van de jaren 1950 verdwenen in Vlaanderen deze figuren.

Dit was toch wel een tegenvaller. En ze waren nog maar net onderweg. De Van Wesemaels vertrokken die dag in augustus 1935 vol enthousiasme met hun groep per trein uit Gent voor een culturele rondreis door Duitsland. Berlijn, Augsburg, Dresden, Leipzig, Eisenach en Kassel stonden op het gespierde weekprogramma. De reisleider had er weliswaar al voor gewaarschuwd. Je komt zo maar Duitsland niet in en je moet precies aangeven hoeveel geld je op zak hebt, want je mag niet met meer Rijksmarken het land verlaten dan je hebt ingevoerd. Maar toch was die controle door de Duitse douane een opdoffer. Die inspectie bleef maar duren: “De bezitters van een ronde som Belgisch geld worden vriendelijk verzocht hun portefeuille te openen en hun groote brieven eens te laten zien”, vertelt Maurits Van Wesemael. Het lange wachten stuurde het reisschema in de war en er werd gevreesd dat er geen tijd meer zou zijn voor de lunch in Keulen.

Karel Poma, minister van Cultuur in de Vlaamse Executieve-Geens I (de voorloper van de huidige Vlaamse regering) nam in 1985 het juridische initiatief om De Vlaamse Leeuw als officieel Vlaams volkslied te erkennen. Het lied zelf werd midden de 19^de eeuw gecomponeerd door Karel Miry (muziek) en Hippoliet Van Peene (tekst) en kende zijn première in Gent. Maar waar en wanneer, daarover is niet iedereen het eens.

‘Imperial liberalism’, is de omschrijving voor de ideologie waarmee Groot-Brittannië in de negentiende-eeuw een wereldrijk verovert. De combinatie van de twee termen roept veel vragen op, omdat de woorden zowel verwijzen naar vrijheid en gelijkheid (liberalisme) als naar verovering en onderdrukking (imperialisme/kolonialisme). Is imperialisme inherent aan de liberale ideologie of juist niet?

De parlementsverkiezingen van zondag 23 mei 1965 zorgden voor een kleine aardverschuiving in het Belgische politieke landschap. De Partij voor Vrijheid en Vooruitgang (PVV) kon in de Kamer haar zetelaantal meer dan verdubbelen. Voorzitter Omer Vanaudenhove beleefde die avond een politieke triomf. Zijn vernieuwingsoperatie was geslaagd.

De liberale politicus Adolphe Van Glabbeke (1904-1959) was in de regering-Eyskens I (augustus 1949 – juni 1950) minister van Volksgezondheid en van het Gezin. In het najaar van 1949 kreeg hij een merkwaardig dossier voorgeschoteld, door zijn kabinetschef samengevat als ‘problème du Coca-Cola’. Van Glabbeke en zijn kabinet werden namelijk benaderd door de Belgische brouwers in verband met het al dan niet voor de volksgezondheid schadelijk zijn van … Coca-Cola. Dat maken alvast een aantal stukken duidelijk die zijn teruggevonden in het in Liberas/Liberaal Archief gedeeltelijk bewaarde kabinetsarchief, waarvan zopas de inventaris is afgerond.